ايران بلاگ

ای آن که چشمانم به آرزوی رویش به این جهان چشم گشود،

ای آن که جمالش از صبح ازل مرا از عمق چشمانم ربود،

ای آن که او هر چه از دل آفرید از برای تو بود،

و ای آن که کاشت دل بر سینه ی انسان با مهر نام تو بود،

 فاصله ی بسیار میان من تا خودت را چون فاصله ی خود تا اینی چون من بشکن و هبوط رحمت اللهی

 در خودت را با قدم هایی که به سوی کعبه بر می داری و به وسعت بانگ "انا المهدی" بر ما نازل کن.

بیا که خزانِ سخت، در انتظار بهار لطیف توست.